GÜLÜN BIRAKTIĞI PAS

Çetin Tankoç       

                      “yara kabuğunu soymak”

hevesini almışın savurduğu boş      

                   bir cisimdi yüreğim                                                 

nasıra’lı isa gibi,

  sevgimde taşıyorum çarmıhımı                           

ve etimden ekmek

kanımdan şarap sunuyorum

bu doyumsuz sevgilim için

kirletiyorum kendimi göl   

                                     sularıyla

ve boğuyorum kendimi kendi  iç

                                    sularımda

tanrıdan bir sayfaya suretimi

                                     bırakarak

 

 

bir vazoyum ben kendi   

                                  ellerimde

içimde bir gülün bıraktığı pas

alıyorum ellerimden ellerime

beyaz camdan paslı bir vazo

düşüp kırılıyorum

SIRNAŞMAYA ÇAĞILTI

Sinan Kızılkaya

göğsüme doğru bir şey patlayacak

benim buna bir itirazım yok

ama kılıç kınından sıyrılırken

yavaş fakat yufka olmasın yüreği düşmanımın

çünkü bir şeyin bir şeye çarpması

kırmızı yüzlerim, utanmaktan taş kesilmiş ellerim

suyun kırılırken ki sesi

bir şeyin bir şeyi cızırdatması işte…

çünkü cumalarımız yarım

çünkü yaralıyorsa bu öğle vaktinin ezanı beni

yalnız gençlik sancısı mı kalbimi boğan

ey dünya

seni tamlamaktan beni alıkoyan

ruhumu eksik bırakan

topraktan beni çalan

ey!

ey sözünde ıssız çığlık

ey gökte kanayan boşluk

aklıma yük olduğun yeter

yeter beni sendelettiğin.