Kirli Karanlık – İlk

 

 

KİRLİ KARANLIK

bütün kış suretimizden sakındığımız ayna

düşüp kırılıyor baharın ilk bakışlarıyla

elimiz varmıyor

uzanıp sevgilimizin kirli karanlığına

bir sayfa playboy koparmaya

yada bir tutam yasemeni koklamaya

bütün çabalarımız, yetmiyor

çırpınmalarımız

anlaşılır kılmaya

‘orası neresi/ burası bir adam’ derken şairi

ve imgelerden yapılmış ‘taş gemi’sine

şairin

sarkıtıyoruz kendimizi

orada acılarımıza bir korunak buluyoruz

orada duvarları intihardan bir korunak

içine gizlice giriyoruz

elimizde, geceden sürülmüş kremli bir el

odamızın ortasında kerameti eksik, evliya

bir karyola

İLK

sabahtır

yağmur ha düştü

ha düşecektir

toprağın rahmine

bir kadın sancının pençesinde

ilktir

ilk gece

ilk sancı

ilk çocuk

ÇETİN TANKOÇ