Barbut Tabut – Zehir

Barbut Tabut

karabatak sulara devrik

dul kulak istemi çizik

acı dilde üst metafizik

kehanet paslı bilezik

fars rehberin dikenleri

korumakta ruhani gülleri

usulca okşanırken ecinni

hayyam yakıyor dörtlüleri

inilti unutulmak istiyor

kırpıyor gündüzler kırıtıyor

mor geceler pusuya düşüyor

çöl, cam matarama doluyor

leyla ise peşimden geliyor…

14.04.05

Zehir

tekdüze sıradışılıkların tenhasında

yitik malsızlıkların buluntusunda

indir ki gerekir sırttan sırlatanda

ağlat iffet güldürüyor adilik nasılsa!

07.03.05

Muhammet Sevim

alferia

en güzel baharda açar çiçeklerini ağaçlar

göğsünde iğde kokusu alferia

her şehirlerarası yolculuğumun

bir istanbul dönüşü vardır

senin ellerinde erimek

dönüşsüz bir istanbul yolculuğudur alferia

aşk kokan dizelerde dillendirir şairler adını

fikrimden çıkmayan ismin

bir güzel mısradır alferia

alferia sen

alferia ben

ve biz ikimiz

tek kalbi çarpan bir elma gibiyiz

FERDİ AMCA

Daha Yüce İnsan Üzerine

I

İnsanlara ilk defa gidişimde, münzevilere özgü bir budalalık, büyük bir budalalık yaptım; pazaryerine girdim.

Ve herkesle konuştuğumda, hiç kimseydi aslında konuştuğum. O akşam ip cambazları ve cesetler oldu yoldaşım; bir ceset oluyordum neredeyse bende.

Ama yeni doğan günle birlikte yeni bir hakikat geldi bana: “Beni ne ilgilendirir ki pazaryeri ve ayak takımı ve ayaktakımının gürültüsü ve ayaktakımının uzun kulakları!” demesini öğrendim.

Siz, daha yüce insanlar, bunu öğrenin benden; pazaryerinde hiç kimse inanmaz daha yüce insana. Orada konuşmak mı istiyorsunuz, pekala! Ama ayaktakımı göz kırpar, “Hepimiz eşitiz,” diye.

“Siz daha yüce insanlar,” –böyle göz kırpar ayaktakımı- “daha yüce insan yoktur. Hepimiz eşitiz; insan insandır, tanrının önünde- hepimiz eşitiz!”

Tanrının önünde! Oysa artık bu tanrı öldü. Ama biz ayaktakımının önünde eşit olmak istemiyoruz. Siz daha yüce insanlar, uzaklaşın pazaryerinden!